«Մշակոյթն Է, Որ Կը Մնայ, Երբ Մնացած Ամէն Ինչը Մոռցուի»
ՎԻԿՏՈՐ ՀԻՒԿՕ
(ֆրանսացի հռչակաւոր գրող)
«Ձեր հնամենի լեզուն ես չգիտեմ, բայց սիրում եմ այն։ Դրա մէջ Արեւելքն եմ զգում, դարերն եմ նշմարում այնտեղ, տեսնում եմ անցեալի խորհրդաւոր նշոյլի շողարձակումը։ Ինձ համար պարծանք է հայերէն թարգմանուելը»։
ՃՈՐՃ ՊԱՅՐԸՆ
(անգլիացի բանաստեղծ)
«Իբրեւ հաճելի ժամանց՝ ամեն օր հայերէն եմ սովորում հայկական վանքում։ Պարզուեց, որ միտքս պայծառացնելու համար ինձ հարկաւոր է մի տաժանակիր աշխատանք։ Սա ամենադժուարին աշխատանքն է, որ ես կարողացայ գտնել այստեղ (Վենետիկ) իբրեւ ժամանց՝ միտքս տանջահար ընելու եւ կենտրոնանալու համար։ Ինչեւէ, սա մի հարուստ լեզու է, եւ լիովին փոխյատուցւում են սովորողի չարչարանքները։ Հայոց լեզուն հարուստ լեզու է, եւ արժէ, որ մարդ տանջուի այն սովորելու համար։ Ես ջանք եմ թափում եւ կը շարունակեմ այն ուսումնասիրել․․․»։
ԱՆԹՈՒԱՆ ՄԷՅԷ
(ֆրանսացի նշանաւոր լեզուաբան)
«Ոճի տեսակէտից հնդեւրոպական ոչ մէկ լեզու չի գերազանցեր հայերէնը, նոյնիսկ չի հաւասարիր անոր։ Հայերէնը ոչ թէ կը հաւասարի եւրոպական լեզուներու, այլ կը գերազանցէ զանոնց»։
ԱՆԱՏՈԼ ՖՐԱՆՍ
(ֆրանսիացի նշանաւոր գրող)
«Հայերէնը գարնան վարդի պէս գեղեցիկ է եւ հրապուրիչ․ շատ կը սիրեմ հայերէնը»։
ՎԱԼԵՐԻ ՊՐԻՒՍՈՎ
(ռուս մեծանուն գրող)
«Հայերէնը լեզուներու անծանօթ գեղուհին է»։
ԷՏՄԸՆՏ ՇՈՒՑ
(հունգարացի արեւելագէտ)
«Հայ լեզուն ունի քառասուն հազար գրանցուած արմատ բառ, մինչդեռ շատ մը լեզուներու մէջ տաս հազարը չ՛անցնիր»։
ԺԱՆ ՓԻԷՌ ՄԱՀԷ
(ֆրանսացի հայագէտ)
«Հայերէնը իր ճոխութեամբ, ճկունութեամբ, իմաստաբանական հազարերանգ առումներով փայլատակեր է Գրիգոր Նարեկացիի «Մատեան Ողբերգութեան» պոէմի մէջ․ պոէմ, որ նման է փիլիսոփայական խորհրդածութիւններու փառահեղ տաճարի մը»։
Պատրաստեց՝ ՌՈՒԲԻՆԱ ՕՀԱՆԵԱՆ
