«ԶԱՐԹՕՆՔ», ՊԷՅՐՈՒԹ –Էդուարդ Թօփչեան (11 Յուլիս, 1911, Երեւան)-(3 Սեպտեմբեր, 1975, Երեւան) Գրականագէտ, բանասիրական գիտութիւններու թեկնածու, ՀԽՍՀ մշակոյթի վաստակաւոր գործիչ (1970), քաղաքական գործիչ, ԽՍՀՄ գրողներու միութեան անդամ 1942 թուականէն, Հայաստանի Գրողներու Միութեան նախագահ (1959-1975)։
1932 թուականին աւարտած է Երեւանի պետական համալսարանի պատմագրական բաժանմունքը։ 1935 թուականին զբաղած է ուսուցչութեամբ՝ Երեւանի դպրոցներէն ներս։ 1935-1938 թուականներուն յաճախած է Լենինկրատի արուեստագիտութեան բարձրագոյն հիմնարկը։ 1938-1939 թուականներուն եղած է «Գրական թերթի» խմբագրի տեղակալ, 1939-1941 ՝ Արմֆանի լեզուի եւ գրականութեան հիմնարկի աւագ գիտաշխատող։ 1941-1943 թուականներուն ծառայած է խորհրդային բանակին, մասնակցած է հայրենական մեծ պատերազմին։ 1943-1944 թուականներուն «Սովետական գրականութիւն եւ արուեստ» ամսագրի խմբագիրն էր, 1944-1946 թուականներուն՝ Հայաստանի գրողներու միութեան վարչութեան պատասխանատու քարտուղարը, 1946-1952 թուականներուն ՝ ՀԽՍՀ ԳԱ գրականութեան հիմնարկի աւագ գիտաշխատող, ապա խորհրդային գրականութեան բաժնի վարիչ, 1953-1954 թուականներուն՝ նոյն հիմնարկի տնօրէն, 1954-1975 թթ. Հայաստանի գրողներու միութեան վարչութեան առաջին քարտուղար։
Եղած է ՀԽՍՀ Գերագոյն սովետի պատգամաւոր, 1967-1971 թուականներուն՝ ՀԽՍՀ գերագոյն սովետի նախագահ։
Անոր յառաջաբանով լոյս տեսած են ֆրանց Վերֆելի «Մուսայ լերան քառասուն օրը» վէպի հայերէն թարգմանութիւնը եւ լեւոն Շանթի երկերու ժողովածուն։
Պարգեւատրուած է հայրենական պատերազմի երկրորդ աստիճանի, «Պատուոյ նշան» եւ Աշխատանքային կարմիր դրօշի շքանշաններով։
