ԶԱՐՄԻՆԷ ՊՕՂՈՍԵԱՆ
«ԶԱՐԹՕՆՔ», «ՍԵՊՏԵՄԲԵՐԵԱՆ ԲԱՑԱՌԻԿ», ՊԷՅՐՈՒԹ – Հայաստանի անկախութեան տարեդարձը 2018-ի Սեպտեմբեր 21-ին հայ ժողովուրդը հայրենիքի մէջ եւ աշխարհացրիւ սփիւռքի օճախներէն ներս այս տարի տարբեր խանդավառութեամբ պիտի դիմաւորէ:
Արտասահմանի մեր սերունդը, անապատներէն ողջ մնացած խլեակներուն յաջորդը ըլլալով, երկու ժամանակաշրջանի ապրումներուն ականատեսը եղաւ: Ականատեսը եղայ լացին ու մորմոքին «Ամելէ Թապուրէն» փախած-ազատած մեծհօրս վնասուած աչքերէն արեւախանձ դէմքին վրայ գլորուող արցունքներուն, հօրս կարօտով լեցուն սպասումը իր ետին ձգուած պապենական հողերուն, Քիլիսի ձիթենիներուն, խաղողի այգիներուն կամ կեսրոջս ընտանիքին երկիր մնացած Այնթապի պիստակի ծառերուն:
Անոնք հեռացան այս աշխարհէն՝ կարօտը իրենց սրտերուն եւ հոգիներուն մէջ, լաւ օրերու ակնկալիքները իրենց հետ տանելով: Սակայն մեզի կրցա՛ն փոխանցել յոյսի եւ սպասումի ՈԳԻՆ՝ չյուսահատելու անմար կրակով մը: Իրենց յաջորդ սերունդը եղաւ ուսեալ ու շնորհալի: Եթէ անոնք չտեսան իրենց երազ Հայաստանին անկախացումը, բայց եւ այնպէս մեր սերունդին պէս չտեսան ու չապրեցան աղէտը Դեկտ. 8-ի երկրաշարժին ու ղարաբաղեան պայքարին հետ մեր ժողովուրդին շարունակուող զոհերուն պատճառած սրտի մորմոքը:
Եթէ երէկ անապատի աւազն էր մեր դպրոցը, այսօր քարակերտ են մեր վարժարանները: ՔԱՐԵՂԷՆԻՆ մէջ փորձեցինք ՈԳԵՂԷՆԸ տալ ու պահպանել աւազի շրջանէն մնացած ոգին: Մեր ապրած հիւրընկալ երկիրներուն մէջ մեր անհամար աշակերտներուն փոքրիկ ձեռքերով ԵՌԱԳՈՅՆԸ յաղթական ծածանեցինք ամէն Սեպտեմբեր 21-ին՝ հրապարակային ձեռնարկներով, մեր դպրոցներէն ներս կամ շրջանի թաղերուն մէջ տողանցելով:
Հպարտութեամբ եւ անչափելի խանդավառութեամբ դիմաւորեցինք հայրենիքէն եկող-գացող նախագահներն ու հոգեւորակնները: Երգեր ձօնեցինք եւ մեսրոպեան տողեր նուիրեցինք անոնց անսասանութեան համար: Մեր լումաները հաւաքեցինք՝ յանուն հայրենիքի բարգաւաճման եւ բանակ ծառայող մեր մատղաշ սերունդին ապահովութեան եւ զօրացման:
Ահաւասիկ ժողովուրդին պոռթկումը եկաւ յայտնելու, թէ համբերութեան բաժակը յորդած էր: Ո՜՜վ իմանար՝ ինչեր կը պատահէր մեր վստահած կարգ մը «մեծերուն» հոգիի–քուլիսներուն մէջ: Հաւանաբար անոնք մեզի պէս աւազներէն ազատած, ցնցոտիներով անապատներու կիզիչ արեւներէն վերապրած նախնիներ չունէին՝ զգալու համար հայրենիքի եւ ազգին հանդէպ ունենալիք անհրաժեշտ ՀԱՒԱՏԱՐՄՈՒԹԻՒՆԸ :
Այսօր թաւշեայ յեղափոխութիւնը վերանորոգ յոյսերով կը լեցնէ մեր հոգիները՝ ապագային նո՛ր երազներով նայելու: Կը շնորհաւորենք Հայաստանի Հանրապետութեան նորընտիր նախագահ Արմէն Սարգիսեանը, վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանը, մեր համայնքին քաջ ծանօթ է Հայաստանի Հանրապետութեան ՄԱԿ-ի նախկին ներկայացուցիչ-դեսպան Զօհրապ Մնացականեանը՝ ներկայիս՝ Հայաստանի արտաքին գործոց նախարարը:
Շնորհիւ Նիկոլ Փաշինեանին՝ քաղաքական աշխարհի բառարանը հարստացաւ իմաստալից նորանոր բառերով՝ ԴՈՒԽՈՎ, ԹԱՒՇԵԱՅ յեղափոխութիւն, ԽԱՂԱՂ ՑՈՅՑ, եւ անգամ մը եւս հայաշխարհը փաստեց, որ կարելի է երկրի մէջ տիրող եւ ծաւալուող փտածութիւնը տապալել՝ առանց արիւն հեղելու:
Այո՛, ամենուրէք տարբեր խանդավառութիւն կայ մեր հոգիներէն ներս եւ համատարած ժպիտ՝ մեր հայրենի քոյր եղբայրներուն դէմքերուն վրայ լաւատեսութեամբ լիցքաւորուած:
27-ամեայ մեր հայրենիքին անկախութեան տօնախմբութեան հետ չմոռնանք յիշելու բոլոր անոնք, որոնց թափած արիւնին, նուիրումին, անձնազոհութեան շնորհիւ է որ մեր եռագոյնը այսօր կը ծածանի ոչ միայն Հայաստանի տարածքին, այլ նաեւ Միացեալ ազգերու դրօշներուն շարքին:
Որպէս մանկավարժ՝ կրկին ու կրկին կ’ուզեմ շեշտել բարոյագիտութեան կարեւորութիւնն ու հայախօսութեան անհրաժեշտութիւնը մեր ընտանիքներէն ու դպրոցներէն ներս: Ինչպէս Տիտերոն ըսած է.
«Ազգ մը վերելքի կը հասնի լաւ կրթուած անդամներով եւ մասնաւորաբար լա՛ւ կրթուած մանուկներով»:
Իսկ որպէս վերջաբան՝ Հայաստանի անկախութեան փառապանծ այս տօնին առթիւ շնորհաւորանքս կ’աւարտեմ անմահն պատմավիպագիր Րաֆֆիի խօսքերով (Յակոբ Մելիք Յակոբեան (1835-1888) ):
«Եղածը եղած է… Ինչ որ մե՛ր պարտականութիւնն է այսօր՝ անցեալի վնասը տեսնելէ ետք խուսափիլ գալիք աղէտէն»:
Նիւ Եորք
