*ՃԵՆԻ ԳՐԻԳՈՐԵԱՆ ԲԱՐՍԵՂԵԱՆ*
«Զարթօնք»ի աշխատակից
Ահաւոր ցուրտ է այս ձմեռ …
Երեւան ջերուցման առաւելագոյն աշխատանքով տաքցած տանս մէջ պատսպարած` պատուհանէն կը դիտեմ: Ապակիէն այն կողմ ամէն ինչ սպիտակ է, գեղեցիկ, խաղաղ, մաքուր եւ … սառնամանիք … ու կը մտածեմ. արդեօք ես պիտի զգա՞յի այս եղանակին գեղեցկութիւնը, պիտի վայելէի՞ անոր մաքրութիւնն ու խորհուրդը… նոյնիսկ խաղաղ շնչելու իրաւունքը պիտի ունենայի՞, եթէ պատուհանէն այն կողմ, հեռու՝ սահմանին, արթուն զիս չհսկէր իմ զինուորը՝ Հայ զինուորը … որ հպարատօրէն այնտեղ կանգնած է ոչ միայն իմ ու 3 միլիոն Հայաստանի Հանրապետութեան քաղաքացիներու կեանքի անվտանգութեան համար հսկելու, այլեւ պահպանելու սրբութիւն մը, որ ունի հազարամեակներու վաղեմիութիւն, կը պատկանի 10 միլիոն հայու, եւ դեռ՝ զարդն է երկիր մոլորակի …
Կը հասկնամ որ բնակարանս տաքցնողը միայն ջերուցման համակարգը չէ, այլ՝ այնտեղ, պատուհանէն անդին՝ հեռու մեր սահմանին, այս սառնամանիքին, առանց տանիքի կանգնած, անծանօթ՝ բայց այնքա՜ն հարազատ երիտասարդին բաբախող սիրտը, կրակոտ ու արթուն աչքերը եւ անկոտրում կամքն ու հաւատը:
25 ամեակդ շնորհաւոր, իմ հզօր ու յուսալի բանակ եւ բարի ծառայութիւն։ Ողջ, առողջ ու հպարտ վերադարձ քեզի, ի՛մ Հայ զինուոր …
