Կիրակի, 26. 05. 2024

spot_img

Ահազանգ Քանի Դեռ Ուշ Չէ

*ՍԵՒԱԿ  ՅԱԿՈԲԵԱՆ*

Գաղտնիք մը չէ, որ տպագիր մամուլը կը նահանջէ իր տեղը տալով ելեկտրոնայինին: Այս երեւոյթը համաշխարհային է:

Հակառակ այս վտանգի յստակ նշոյլներուն, մարդկային տկարութիւններէն է նմանօրինակ ակներեւ վտանգի դիմաց խուլ եւ կոյր ձեւանալ՝ քանի ան մեզի ուղղակիօրէն չէ հարուածած:

«Դանակը  ոսկորին հասած ըլլալու» ահազանգը արդէն հնչեց քանի մը օրեր առաջ, երբ լիբանանեան մամուլի տիտաններ, որոնք ատենէ մը ի վեր կը տառապին պիւտճէական բացով ու ամսաթոշակներու կաղացումով, «սպիտակ դրօշ» պարզեցին:

Անոնցմէ մեծագոյնին՝ «Նահար»ի անմխիթար վիճակը ոչ մէկուն գաղտնի էր: Ասոր վրայ եկաւ աւելնալու նաեւ լիբանանեան մամլոյ այլ տիտանի մը՝ «Սաֆիր»ի գլխաւոր խմբագիրին նամակը ուղղուած իր թերթի ընտանիքին, անոնց զգուշացնելով ու նախապատրաստելով գալիք դժուար օրերու մասին՝ ինչ կը վերաբերի «Սաֆիր»ի նիւթական վիճակին:

2

3

Նմանօրինակ նամակ մըն ալ լիբանանեան այլ պաշտօնակից՝ «Ալ Լիուաա»ի գլխաւոր խմբագիրը ստորագրած է, պաշտօնական շրջաբերականով մը դուռը բաց համարելով այն աշխատակիցներուն հրաժարականներուն, որոնք այդպէս կը փափաքին…:

Ի տես այս տխուր իրականութեան, ո՞ւր ենք մենք այսօր, որպէս լիբանանահայ տպագիր մամուլ: Բարեբախտաբար մեր երեք օրաթերթերը կուսակցապատկան են եւ ո՛չ անհատական նախաձեռնութիւններ: Հետեւաբար անոնք կրնան, որպէս առաքելութիւն՝ քիչ մը եւս տոկալ… սակայն մինչեւ ե՞րբ:

Այս պարագային դարձեալ բարեբախտաբար, հայկական հաստատութիւններ շատ յաճախ հայկական մամուլին մէջ կը ծանուցեն՝ առեւտրային նպատակին առընթեր նաեւ անոր նեցուկ կանգնելու համար: Ազնիւ է այս մշակոյթը, որուն երախտապարտ ենք: Սակայն դարձեալ մինչեւ ե՞րբ:

Եթէ տեղական մամուլին հետ համեմատած մենք ունինք վերի յուսադրիչ առաւելութիւնները, սակայն կայ ամենավտանգաւորը, որմէ զերծ են մեր տեղական մամուլի գործընկերները: Լեզուի հարցը: Մամուլը ընթերցողի պէտք ունի: Այս կէտին մէջ մենք օրըստօրէ կ՛անդամալուծուինք ընթերցողի՝ նամանաւանդ երիտասարդ  սերունդին մօտ հայերէն լեզուի իմացութեան պակասով:  Այս մէկը կը վտանգէ ոչ միայն Արեւմտահայատառ տպագիր մամուլը, այլ ելեկտրոնայինն ալ, գիրքի հրատարակութիւնն ալ եւ ինչու չէ բովանդակ Հայ Սփիւռքի գոյութիւնը…:

Այս երեւոյթին առաջքը առնելու համար մենք պէտք ունինք համազգային զօրաշարժի: Ընտանիք-դպրոց-ազգային հաստատութիւններ-մամուլ գիտական լուրջ ուսումնասիրութիւններու վրայ հիմնուած  սերտ համագործակցութեան եւ համակարգումի:

Ատենին նման ահազանգային զօրաշարժի մը չգոյութիւնը՝ դեռեւս իր այսօրուայ ոչ նախանձելի վիճակին հասցուց լիբանանահայ վարժարանը:

Թող լիբանանահայ մամուլը նոյն վիճակին չհասնի: Շարժինք քանի ուշ չէ:

Այս մէկը առօրեայ գրութիւն ՉԷ՛: Այլ ահազանգ Է՛ բոլոր անոնց, որոնք լսող ականջ ու ազգային գերագոյն նպատակներով միակամ գործի լծուելու պատրաստ ջիղ եւ տեսլական ունին դեռ:

 

 

 

spot_img

ՆՄԱՆ ՆԻՒԹԵՐ

spot_img
spot_img

ՎԵՐՋԻՆ ՅԱՒԵԼՈՒՄՆԵՐ

spot_img

Զօրակցիր Զարթօնք Օրաթերթին